U Baru osveštan hram nalik fočanskom- Svetog Jovana Vladimira jednako poštuju pravoslavci, rimokatolici i muslimani
25.09.2016 | 00:00
Autor idejnog projekta Hrama Svetog Jovana Vladimira u Baru je arhitekta Predrag Ristić, koji je autor i idejnih projekata Hrama Svetog Save u Foči i Hrama Hristovog Vaskrsenja u Podgorici, tako da ova tri veličanstvena hrama imaju veoma sličan izgled.
Patrijarh Jerusalima i sve Palestine Teofilo III osveštao je danas Saborni hram svetog Jovana Vladimira u Baru. Osvećenje je obavljeno uz sasluženje patrijarha srpskog Irineja, arhiepiskopa Tirane i sve Albanije Anastasija, arhiepiskopa ohridskog i mitropolita skopskog Jovana i predstavnika svih pomjesnih pravoslavnih crkava. Preko velikih video-ekrana, osveštanje i patrijaršku liturgiju ispred hrama pratilo je više hiljada pravoslavnih vjernika sa svih strana Crne Gore.
Liturgiji i osvećenju prisustvovali su i predstavnici bratstva Androvića koji vijekovima čuvaju krst Svetog Jovana Vladimira, Rimokatoličke crkve u Crnoj Gori, glavni imam barski Muidin Milaimi, predsjednik Opštine Bar Zoran Srzentić.
Vjernici su u hramu mogli da cjelivaju česticu mošti Svetog Jovana Vladimira koju je kao dar za osvećenje hrama iz Makedonije donio mitropolit debarsko-kičevski Timotej, pored koje je bio izložen i krst Svetog Jovana Vladimira. Nakon liturgije, na platou ispred hrama je izveden kulturno umjetnički program.
Iz Pravoslavne crkvene opštine Bar ranije su rekli da je ovaj hram, podignut za nešto više od sedam godina, poslije hrama Svetog Save u Beogradu najveće pravoslavno zdanje na ex-Yu prostoru.
Prvi srpski svetac
Sveti Jovan Vladimir je prvi srpski svetac. Bio je vladar Duklje i Srbije od oko 1000. do 1016. godine, najistaknutije srpske kneževine tog doba. Vladimir je bio poznat kao pobožan, pravedan i miroljubiv vladar. Ubijen je 22. maja 1016. Odrubljena mu je glava ispred jedne crkve u Prespi, gdje je i sahranjen. Nedugo potom priznat je za sveca i mučenika, sa praznikom 22. maja; on je prvi srpski svetac.
Vladimirov krst
Krst koji je po predanju onaj na kome se Jovan Vladislav krivo zakleo, a Jovan Vladimir bio pogubljen, tradicionalno se čuva u porodici Andrović iz Veljih Mikulića kod Bara. Po Androvićima, tako je već vijekovima. Androvići navode da je krst, od tisovog drveta, okovan u srebro u Veneciji u vrijeme kad je narod barskog kraja sve više prelazio na islam (vjerovatno kraj XVI vijeka). Na putu za Veneciju i nazad čuvala ga je velika pratnja. Dužina mu je 45 cm, širina 38 cm, debljina 2,5 cm, a na njegovom donjem kraju uglavljena je kugla od mesinga u koju se umeće štap kad se krst nosi.
Svake godine na Trojičin dan krst svetog Jovana Vladimira se pred litijom iznosi na vrh planine Rumije. Učesnici u ovoj svetkovini okupljaju se u Veljim Mikulićima dan ranije u popodnevnim satima. Iznošenju krsta prethodi bogosluženje u Crkvi Svetog Nikole u Veljim Mikulićima, koje počinje u ponoć. Poslije liturgije kreće se u pohod strmom stazom ka 1593 metra visokom vrhu Rumije. Na čelu litije je krst, koga nosi član porodice Andrović, iza njega ide pravoslavni sveštenik, pa onda ostali. Među pohodnicima su tradicionalno i katolici i muslimani tog kraja. Dobro se pazi da neko iz kolone ne istupi ispred krsta, jer se to smatra lošim znakom. Učesnici u povorci pjevaju: „Krste nosim, Boga molim, Gospodi pomiluj.”
Nekada je uz krst išao barjaktar Mrkojevića, musliman, sa barjakom u lijevoj i isukanim nožem u desnoj ruci, spreman da brani krst ako bi iko pokušao da ga otme.
Новинар: Игор
Преузимање дијелова текста или текста у цјелини је дозвољено, али уз обавезно навођење извора и уз постављање линка на www.radiofoca.com
